Met Paradise Lost mogen we een prominent lid van de Britse doomscène verwelkomen. In de jaren ’90 maakte de band deel uit van de zogenaamde ‘grote drie’ van de death/doom-metal, samen met My Dying Bride en Anathema. Hun tweede album ‘Gothic’ (1991) definieerde eigenhandig het genre en ‘Draconian Times’ (1995) mag gerust een doom-meesterwerk genoemd worden. Maar de heren kijken ook over de doom-grenzen heen. Zo bewezen zanger Nick Holmes en de zijnen met de inbreng van keyboards, drumcomputers en sequencers op ‘One Second’ uit 1997 dat ze niet vies zijn van het experiment.

De band uit Halifax gaat dus al een hele tijd mee (opgericht in 1988!), maar de heren zijn nog lang niet versleten. In september verschijnt met ‘Medusa’ alweer hun vijftiende album, de opvolger van het zeer goed ontvangen 'The Plague Within' uit 2015. Een album waarop ze terugkeerden naar het doomgeluid van weleer.

Pallbearer uit Little Rock (Arkansas) is al een hele tijd een behoorlijke hype in de wereld van de doom metal. Zo werd hun debuut 'Sorrow And Extinction' bij Pitchfork uitgeroepen tot 'Best Metal Album of 2012' en bliezen ze in Trix iedereen omver met hun meesterlijk concert tijdens Desertfest in 2014!

De sound van Pallbearer zou nog het beste omschreven kunnen worden als visionaire doom metal. Het is doom metal zoals de voorvaderen van het genre (Black Sabbath, Candlemass, Saint-Vitus) het zouden willen zien uitgroeien. Een paar lichte muzikale toevoegingen geven het geheel een moderne toets zonder ook maar ergens aan integriteit in te boeten. Met 'Heartless' zitten we intussen al aan album nummer drie en ook dit album weet meer dan te overtuigen:

"Als wij een blik met grote namen mogen opentrekken, dan treffen we Black Sabbath daar samen met Mastodon aan, in een jus van Pink Floyd. Hoogtepunten zijn moeilijk aan te duiden, omdat er in elke van de zeven uitgesponnen songs wel een paar zitten." - Cutting Edge

Het afgelopen jaar stonden er een aantal heel sterke platen in de jaarlijsten, maar de grootste verrassing is wellicht het Portugese doom-combo Sinistro. Op hun album ‘Semente’ weten zij het genre namelijk een erg onverwachte insteek te geven: beenharde riffmuren worden gedesemd met wazige triphopelementen à la Portishead, die voor een sfeer van grootsteedse desolaatheid in de kleine uurtjes zorgen. Dé blikvanger van Sinistro is zangeres Patricia Andrade (in eigen land overigens een gekende actrice) die in haar zwoele doch krachtige fado-geënte stem de ‘saudade’ van haar vaderland legt en de stoerste vent doet wegsmelten.